Bootverhaaltjes: Jaaroverzicht 2025

Beste Wensen voor 2026!

Het moeizame begin: Breskens en de bacteriën Het jaar begon met geduld, heel veel geduld. Zes weken lag Zina op de kant voor herstel aan het roer en de aansturing. Toen ze eind mei eindelijk het water raakte in Breskens, dachten we: "Nu gaan we!" Maar ja, een boot is een boot... De dieselbacterie sloeg toe. Tanks reinigen, behandelen en wéér wachten. Erna zorgde er gelukkig voor dat we niet verhongeren tussen de stapels proviand, maar de zenuwen stonden strak. Zouden we ooit écht vertrekken?

De doorbraak: Een droom van 5 jaar En toen, begin juni, was het zover. De eerste mijlen naar Veere en St. Annaland. De motor liep als een zonnetje en het nieuwe Furlex-systeem werd direct getest. Het was een onbeschrijfelijk gevoel. Na 5 jaar voorbereiden, tegenslagen en twijfels viel alles op zijn plek. Onze stalen dame liet zien wat ze waard was, zelfs met een strakke zuidwester op de Oosterschelde. We waren echt onderweg.

De dans met de Noordzee De zomer stond in het teken van het ritme van de natuur. Scheveningen, IJmuiden, Den Helder... We leerden de Noordzee kennen als een grillige vriendin die binnen een uur kan veranderen van een spiegel in een klotsende massa. Het was laveren tussen overvolle havens en het vinden van de juiste zeilsetting. Zina hield zich kranig; ze liet zich door geen enkele rukwind van de wijs brengen. Het opgaan in dat ritme, de wind en de zee die bepalen hoe je dag eruitziet, dat is waar we het voor doen.

De onverwachte wending: Rook op het Noord-Oostzeekanaal Het plan was om door te stoten, maar het Noord-Oostzeekanaal bracht een heel andere spanning met zich mee. Terwijl we tussen de enorme zeeschepen voeren, begon de motor plotseling te roken. Je hart staat op zo'n moment echt even stil. Met een sissende motor en de nodige stress wisten we net op tijd Laboe te bereiken. De opluchting was enorm toen we de haven binnenliepen, maar het bleek ook meteen het eindstation voor dit seizoen.

Het doek valt: Overwinteren in Laboe Eenmaal in de haven van Laboe kwam de volgende uitdaging: de techniek. Door aanhoudende leveringsproblemen van onderdelen en de nodige vertragingen bij de herstelwerken, liep de tijd door onze vingers. De herfst kondigde zich aan en we moesten de realiteit onder ogen zien: het was niet langer veilig om de terugreis met Zina aan te vangen.

En zo komt het dat onze Zina dit jaar niet in haar vertrouwde box ligt, maar gaat overwinteren in Duitsland.

Tja, als je ons een jaar geleden had gezegd dat we het jaar zouden afsluiten met de boot in Duitsland, hadden we je hard uitgelachen. Maar dat is precies de charme (en de frustratie) van het zeilleven.

Het was een jaar van uitersten. We hebben afgezien, gevloekt op de techniek, maar vooral genoten van elke mijl die we wél hebben gemaakt. De droom is werkelijkheid geworden en Zina rust nu uit voor wat 2026 ons gaat brengen.

Bedankt dat jullie dit jaar met ons mee zijn gevaren via deze blogs. Op naar meer wind, minder technische problemen en nieuwe horizonten!

Een behouden vaart voor 2026!